Home Persoonlijk De wondere wereld van de trein | Personal

De wondere wereld van de trein | Personal

by It's a nory story

treinNa een lange dag in Breda besluit ik terug te gaan naar huis. Ik moet overstappen in Tilburg en wacht een paar minuten. Om mij heen kijkende zie ik een meisje, oortjes in en diep in haar jas gedoken, wachten op de trein. Na een paar minuten wachten en netjes de mensen uit laten stappen kunnen we vertrekken. Met mijn playlist ‘petticoat’ zat ik onderuit en dwaal ik weg in mijn gedachten. Bij Oisterwijk, een dorpje naast Tilburg, stopt de trein. Dit hoort erbij dacht ik, was het maar zo. Na tien minuten staan we nog steeds stil en ik begin mij toch af te vragen wat er aan de hand is.
Door de speaker horen we dat er iets is gebeurt in Boxtel. “Dat is al de zoveelste keer deze afgelopen maand” hoor ik een man in de verte roepen. Het verkeer op ns.nl trekt op dat moment veel verkeer vanuit dat kleine dorpje. “Zo kom ik nooit thuis”, “Ik blijf wel bij jou in Tilburg slapen”, “schat, ik ben wat later, er is iets gebeurt met de trein” hoor ik allemaal om mij heen. Dan komt snel het verlossende nieuws; vanuit Den Bosch kan je overstappen naar Eindhoven. Iedereen krijgt een beetje hoop.
Eerst terug naar Tilburg. De andere conducteur probeert de trein op perron 1 te spreken. Geen gehoor… Ik maak een klein praatje met de man naast mij, hij moet ook naar Eindhoven. “Dat wordt rennen” lacht hij en legt mij uit hoe ik moet lopen, niet wetende dat ik al bijna een half jaar door dit station loop.

Met een tas op mijn rug wring ik mij tussen de mensen, trap af trap op, snel naar perron 1. Gelukkig op tijd!
Van de ene drukte naar de andere. Half Nederland moest naar Den Bosch volgens mij. Na een kleine twintig minuten begint het geroezemoes weer, “welk perron moeten we nou zijn?” “Ik moet naar Heerlen” “7a, maar waar is dat precies?”
Na een kleine sprint zit ik eindelijk in de trein richting Eindhoven. Eerst dacht ik dat de stoelen verkeerd waren geplaatst. Ze waren namelijk veelste luxe voor een 2e klasse stoel. Vol verbijstering luisterde ik naar de conducteur die mij vertelde dat in het laatste treinstelsel een soort eetwinkel was waar je koffie, broodjes en telefoonopladers kon halen. Like what the fuck is dit voor luxe trein?!
“je moet even wachten want de trein deelt in tweeën” zegt een jongen tegen een dame die maar blijft drukken op de knoppen “You speak English?” vraagt ze met een leuk brits accent. De jongen aarzelt even en weet niet wat hij moet doen “We have to wait because the train needs to seperate” zeg ik terwijl ik een uit elkaar duwend gebaar maak. Gelukkig begrijpt ze mij, “so it’s a little bit awkward because the people outside are staring at us” grap ik. Ik weet alleen niet zeker of ze het ook grappig vond, misschien was ze gewoon gespannen om iets.
De rest van de reis ging zoals hij hoort te gaan. De bus was op tijd, niemand hoefde uit te stappen waardoor ik zo richting mijn dorp kon gaan.
Na een paar stappen in de kou en een bril vol met druppels wordt ik door mijn kleine kwispelende viervoeter hartelijk begroet. Wat ben ik blij dat ik weer thuis ben.

Facebook Comments

Related Articles

Leave a Comment