besef
Bron: It’s a Nory Story

Het is 3 mei, kwart over een ’s nachts en het besef komt ineens binnen als een bom. Mijn broer is dood. Precies op de dag dat mijn andere broer 25 wordt komt het besef bij mij binnen. Het besef dat mijn oudste broer er niet meer is. Met tranen rollend over mijn wangen schrijf ik mijn gedachten nu op. Want het besef ligt nu in mijn hoofd maar moet er even goed uitkomen.

Daar lig je dan, in bed, om kwart over een ’s nachts. Je hebt besloten om toch maar echt te gaan slapen en dan spoken er allerlei dingen door je hoofd. 90% van die dingen heeft te maken met mijn oudste broer. En toen sloeg hij ineens in, als een bom. Vanuit het niks begin ik met huilen en besef ik dat ik mijn oudste broer nooit meer zal zien. Nooit meer een knuffel zal geven en nooit meer een grapje mee zou kunnen maken. Het besef dat je altijd een gereserveerde stoel op je bruiloft zal hebben die leeg blijft. Besef dat je eigen kinderen (minstens) twee ooms zal hebben, maar eentje daarvan altijd een digitale/papieren versie zal zijn. En besef dat een familiefoto nooit meer compleet zal zijn.

Afgelopen dagen beschreef ik al hoe surrealistisch het leven nu is en dat niets is zoals het lijkt. Maar tijdens het schrijven van deze blogs kwam het échte besef nog niet naar boven. Het was al zo raar voor mij de afgelopen dagen dat ik niet heb moeten huilen of dat ik niet wist waarom ik niet aan het rouwen was ofzo. Maar nu snap ik wel waarom. Het besef dat mijn broer er écht niet meer is daalt nog niet zo goed binnen. Nou ja, laten we zeggen dat ik het gewoon niet wil(de) geloven. Want wie zou er willen toegeven dat zijn of haar broer/zus er niet meer is? Ik denk niemand. Misschien hakt het er op dit soort momenten wel iets meer in dat je dan beseft dat het écht is en niet een grote grap is.

Paniek, machteloos en verdriet

Laat ik even beschrijven hoe ik mij nu voel. Nu het besef een heel klein beetje binnenkomt. Het voelt machteloos, zoals je het nog nooit hebt gevoelt. Verdriet, zo groot als je het nog nooit hebt gehad. Maar bovenal raak(te) ik in paniek, omdat ik dit helemaal niet wil. De tijd moet terug denk ik steeds. Ik wil nog een moment waarbij ik hem nog een knuffel kan geven. Het is een vorm van paniek waarbij je weet dat er geen ‘oplossing’ is om de paniek weg te halen en je weer fijn te laten voelen. Daardoor krijg je nog meer paniek waardoor het allemaal ophoopt.

En dit is pas het begin. Ik kan, en wil, mij niet voorstellen hoe het zal zijn als het besef nog harder binnenkomt. Soms kijk ik uit naar dingen, maar op dit moment mag de wereld wel even stilstaan. Het gaat mij allemaal te snel. Gewoon de tijd op 01.43u houden zodat ik adem pauze krijg. Want die pauze heb ik voor mijn gevoel niet.

Heb je je al aangemeld voor de maandelijkse nieuwsbrief?

Facebook Comments

This post is also available in: enEnglish