Een heel tijd geleden schreef ik een artikel waarin ik vertelde dat ik alleen kan jongleren met twee ballen. Er werd toen een derde opgegooid en toen raakte alles in de war.

Zoals je waarschijnlijk zelf wel kan bedenken was het jongleren maar een metafoor voor alle gebeurtenissen in mijn leven. Met de ziekte van mijn broer als derde bal die mijn hoofd op hol bracht.

Vorige week gaven Anna en Elsa mij stuiterballen en vroegen mij of ik weer eens kon jongleren. Want dat doe ik met liefde en plezier voor hun. Ik jongleer met stuiterballen, rubberballen, appels en manderijnen. Dus ik jongeleer met twee ballen en op een gegeven moment vraag ik of ik de derde bal ook mocht. Na een paar keer proberen kreeg ik voor een paar seconden drie ballen in de lucht. Het voelde zo goed en ik had zo’n gevoel van geluk in mij.

En toen dacht ik aan het artikel dat ik schreef zo lang geleden. Het voelde als zo’n overwinning dat ik weer drie ballen in de lucht kreeg. Dat ik mijn gevoel nu niet meer als bedrog voelt maar dat ik nu oprecht gelukkig ben. Dat ik meer adem kan halen, mij druk kan maken om onzinnige problemen en dat ik weer gelukkig kan zijn.

Dat houdt niet in dat ik over de dood van mijn broer ben en dat ik het een plekheb gegeven. Voor mij houdt het nu in dat ik eindelijk een begin heb gemaakt om het een plek te geven. Misschien is die plek voor even of misschien bevalt het daar wel zo goed dat het daar blijft. Maar dat is koffiedik kijken en daar heb ik wel even genoeg van op dit moment.

Facebook Comments