Home Au pair Het gras is niet altijd groener aan de andere kant van de wereld

Het gras is niet altijd groener aan de andere kant van de wereld

by It's a nory story
gras
gras

Je kent het gezegde wel: ‘Het gras is altijd groener aan de overkant’. Het lijkt net of alles beter is aan de andere kant, maar laat ik wat vertellen: dat is niet altijd zo hoor!

In ‘onze’ achtertuin in Amerika hebben we gras. De tuin is omheind met van die typische Amerikaanse houten omheiningen. Als je voorbij het hek kijkt zie je een bos en een grote bramenstruik. Een groot gedeelte van de struik hangt in de tuin waardoor ik met Anna, Elsa en Ash vaak bramen ga plukken. Deze kunnen we dan eten bij het ontbijt, lunch of avondeten. Aangezien we een weekend in Oregon waren geweest waren een hoop bramen rijp geworden.

Een stekend beest of plant

Daarom besloot ik om een grote bak te pakken en bramen te gaan plukken. Omdat een groot deel van de tuin bestaat uit gras besloot ik om op met blote voeten in het gras te lopen. ‘Dat zou toch wel gewoon kunnen?’ zou je denken, en ja dat dacht ik ook maar blijkbaar is er een verschil tussen Amerikaans gras en Nederlands gras. Amerikaans gras is een stuk stugger en harder dan Nederlands gras. Op zich heb ik wel een dikke huid (lekker al die vetjes) dus ik snijd mij daar niet aan open. Wat mij wel pakte was een beest of ding. Op mijn kleine teen. Van mijn linker voet.

Zoals je kan zien op de foto hieronder heb ik sowieso al lekker dikke worst tenen maar de tweede van links is wel erg opgezwollen. Al het witte spul is trouwens creme, het is dus niet zo dat er pus uit kwam of zo hahaha. Ik was dus gewoon de bramen aan het plukken en opeens voelde ik een sterk prikkend gevoel in mijn teen.

Het voelde alsof je gestoken werd door een mug en door de brandnetels liep. Gelukkig was ik op het einde van mijn dag en mijn hostdad was gelukkig al thuis waardoor ik mijn voet kon koelen. 

Echter werkte dat niet heel erg en begon mijn teen dikker te worden. Het begon ook meer te prikken en ook een beetje te branden, maar het was niks heel ergs voor mijn gevoel. Ik ben ook niet iemand die snel hulp zal zoeken als ik pijn heb. Meestal is het zo: als het vanzelf komt zal het ook wel vanzelf weggaan.

Bij dit was het echter niet. Als ik liep werd de brandende pijn alleen maar erger. Mijn teen werd ook stijver tot ik het bijna niet meer kon buigen. Gelukkig heb ik een geweldige hostmom die werkt in een ziekenhuis. Ze heeft allemaal speciale zalfjes voor verschillende gelegenheden. Eentje daarvan was het zalfje zoals hierboven. Het zorgde ervoor dat het jeuken minder zou worden dan het nu was.

Het heeft uiteindelijk tot en met woensdag geduurd voordat mijn teen weer terug was in zijn ‘normale’ staat. Het was wel even bale dat meteen in mijn eerste weken zoiets moest gebeuren. Dit geeft maar weer aan dat het gras niet altijd groener is aan de andere kant van de wereld.

*De namen van de kinderen zijn obvious fictief. Dit is gedaan wegens privacy redenen.

Facebook Comments

This post is also available in: enEnglish

Related Articles