Look how happy I am with my Pho! Foto: Nory Story

‘Lieve Noor, hoe staat het ervoor?’, is een zin die mijn ouders vaak gebruikte als ik ergens mee bezig was. Ik kan mij zo niet goed herinneren waarvoor ze het gebruikte. Volgens mij vooral als ik huiswerk aan het maken was. Of als ze gewoon wilde vragen hoe het met mij gaat. Aangezien ik nu niet meer door Waalre loop voor een lange tijd wordt het vaak aan mijn moeder gevraagd hoe het nu eigenlijk met mij gaat. Maar ik kan het net zo goed ook zelf vertellen!

Heimwee

Afgelopen week had ik een avond vol met heimwee. Het kwam helemaal vanuit het niets, ik voelde het niet aankomen. Ik heb nooit het gevoel dat ik nú naar huis wil als ik heimwee heb. Voor mij voelt het meer als het gemis van vrienden en familie. Dat ik mensen gewoon even wil zien en wil spreken. Ik fantaseer dat ik spontaan bij mensen voor de deur sta en ze verras dat ik weer even terug ben in Nederland.

Daarnaast is dit ook de maand waarin het al weer een jaar geleden is dat mijn broer is overleden. Dat gevoel van gemis schoot er ineens in en ik begon te huilen. Dat huilen wat ik deed de dag dat hij overleed. Dat gevoel dat je hart breekt, dat je in paniek raakt en er niet meer uit kan komen. Bedenk al die dingen en dat dan rond elf uur ’s avonds wanneer je in bed ligt en iedereen in huis slaapt. Het idee dat je heel hard wil gillen en huilen maar je geen geluid durft te maken omdat je niemand wakker wil maken.

Op dat moment was ik ergens ook wel blij dat het zo laat was. In Nederland was het namelijk al weer ochtend en mijn beste vriendin was wakker. Ik had een super lang bericht naar haar gestuurd, het even van mij afgeschreven hoe ik mij voelde, en dat luchtte al een beetje op. Gelukkig weet ze altijd goed wat ze moet zeggen en hielp het om mij rustiger te krijgen. Niet dat ik een goede nachtrust heb gehad want uiteindelijk viel ik om 2 uur in slaap en moest ik al weer om 6 uur mijn bed uit. Een slechte dag volgde daarna dus je kan denk ik wel begrijpen hoe ik mij voelde…I

Weekend in de cabin

De ouders van mijn hos mom hebben een cabin bij het water in Washington State. In het weekend kunnen we daar naartoe om te ontsnappen van de drukte en de wifi. Er is hier namelijk bijna tot geen bereik. Dat geeft mij half rust maar ook stress. Ik ben namelijk altijd zo gefocust op het onlinezijn dat het moeilijk is om de druk los te laten.

Echter door deze rust kan ik wel veel schrijven voor mijn blog, beginnen maken voor artikelen en ideeën opdoen. Verder lig in lekker te luieren, lees ik mijn boek en gaan we naar het strand om oesters en kokkels te zoeken. De eerste keer dat ik dat had gedaan was een aantal maanden geleden, maar het blijft wel een heel nieuwe ervaring voor mij. Vooral de oesters vers op het strand eten was heel gaaf om te doen. Het is namelijk een heel gedoe om oesters open te krijgen. Veel kracht is er nodig om zo’n schelp los te krijgen.

Best Pho ever!

Afgelopen week heb ik ook voor het eerst pho gehad in een restaurant. Ik was samen met mijn host mom en host boy pho gaan eten. Pho is een soort noodle soep die je in allerlei verschillende manieren kan krijgen: met vis, vlees, groenten en nog meer.

Ik had al eens pho gehad maar die hadden we thuis laten bezorgen. Dit was de eerste keer vers uit een restaurant. Seattle staat bekent om het Aziatische eten en ik begrijp wel waarom. Dit was de best pho die ik tot nu toe heb gehad.

Facebook Comments