trainingsschool
Foto: Nory Story

Rond een uur of half 1 zouden we eigenlijk vliegen. Maar wie wel eens vaker met het vliegtuig is gegaan weet dat die tijd bijna nooit klopt. Ja dat was dus bij ons ook. Na zeker Een half uur vertraging vlogen we richting onze bestemming: New York City!

Laten we beginnen bij het begin. Vanochtend stond ik op rond een uur of half 7. Samen met mijn vader, moeder, broer en beste vriendin Jolijn vertrokken we naar Schiphol. Zoals je misschien wel mee had gekregen op het nieuws zou het vandaag zwarte maandag zijn. Noortje had sich daar al helemaal op voorbereid, fysiek en mentaal, want het zou wel poepie druk zijn op schiphol. Maar niets was minder waar: het was vrij rustig voor mijn gevoel.

Doordat het dus zo rustig was waren we al om 9 uur op schiphol terwijl ik met de meiden pas om 10 uur had afgesproken. Dus kon ik even lekker een uurtje wachten. Gelukkig kon ik Skypen met mijn beste vriend Teun. Hij zat in Mallorca maar wilde mij nog wel graag uitzwaaien. En Teun en Jolijn hadden nog een heel leuk fotoboek voor mij gemaakt en ze wilde allebei mij zien huilen. Wat trouwens wel goed is gelukt hahaha

Toen iedereen er was gingen we naar de gate en checkten we onze koffers in. Daar merkte we wel heel erg dat het druk was want we hebben zeker een uur in de rij gestaan. Het was zo erg dat we heel snel afscheid moesten nemen van onze familie want anders zouden we onze vlucht niet halen. Lekker bale dan. Maar gelukkig kon ik als eerst mijn koffer afgeven. Ik vroeg toen aan de mevrouw: “moet er nog verder iets geregeld worden?” En ze antwoorde dat dit niet het geval was. Waarop ik dus weer antwoorde “oke, dan ga ik nu snel terug naar mij ouders om nog even snel te huilen”. Nou, je had het gezicht van die vrouw moeten zien hahaha. Ze moest lachen en zei dat ik dan maar snel moest gaan.

Huilen, dat is wat k zeker veel heb gedaan. Het is namelijk niet niks om je ouders en broer alleen achter te laten. Laat staan na de dingen die wij als familie hebben meegemaakt. Gewoon drie maanden geleden is Gijs overleden dus dat is al een kind minder die je kan aanraken, en dan gaat die jongste snotaap ook nog eens een jaar weg. Zo ga je van drie naar een. Maar gelukkig komen ze in oktober langs wanneer ik 21 jaar word.

Nadat we afscheid hadden genomen zijn ik en de vier meiden richting de securitycheck gegaan. Dat was binnen 5-10 minuten geregeld. Ik vind het wel altijd een gehaast want je moet je electronica los doen, je tas apart, je jas in een bak en dan ook nog eens de vloeistoffen uit je koffer halen. Oh ja, ik was zo slim om mijn koffer alvast opslot te doen dus ik in dikke stress omdat ik hem niet snel genoeg open kreeg. Zie je het al voor je?

Gelukkig ging dat allemaal goed en waren we heel snel bij de douane. De mannen waar heel aardig en maakte een leuk praatje met ons. Maar wij hadden eigenlijk niet zoveel zin in een leuk praatje want het boarden was al begonnen. Dus wij haasten haasten naar onze gate. Die obvious al supervol stond met mensen die wél op tijd vertrokken waren. Gelukkig konden we nog wel in het vliegtuig dus daar gingen we dan.

Het vliegen zelf ging wel goed. Het was een 7.30u vurige vlucht dus dat was wel een lange zit. Gelukkig had ik wel heel gezellig gezelschap en waren er meer dan genoeg films op het beeldscherm te zien. We kregen ook twee keer te eten; de eerste keer kip met aardappel puree en de tweede keer een broodje met kipfilet en een appelsap. De kip was echt heel erg lekker maar het broodje was een stuk minder.

En dan kom je aan in New York. Bij JFK airport. Het voelde zo raar om eindelijk in Amerika te zijn. Je droomt er al jaren van en nu sta je gewoon op Amerikaanse grond. Ik wist even niet wat ik moest doen en ik was denk ik zo van mijn stuk dat ik niet besefte dat ik daadwerkelijk in New York stond. Nog steeds niet eigenlijk. Dat zal waarschijnlijk pas komen wanneer ik bij mijn hostfamilie ben.

Maar eerst nog een week trainingsschool! Morgen gaan we naar New York City!!

Facebook Comments

This post is also available in: enEnglish