Niets is wat het lijkt
Bron: https://kaboompics.com

Afgelopen zondag was de eerste dag sinds lange tijd dat ik inspiratie had om te schrijven. Het was een stuk over hoe ons leven stil staat en hoe het leven van anderen gewoon doorgaat. Het was een artikel waar ik erg trots op was, want het was het eerste artikel na de dood van mijn broer en het eerste artikel óver mijn broer. Maar mijn laptop crashte en het artikel is niet opgeslagen. Ik weet elk woord en elke gedachte uit het artikel nog, maar het voelt anders als ik het voor de tweede keer in een andere vibe overdoe. Mijn hart breekt op dit moment in kleine stukjes, want het lijkt allemaal wel goed te gaan. Maar niets is wat het lijkt…

Afgelopen vrijdag was de nekslag: mijn broer had na 2,5 jaar strijden de strijd tegen kanker verloren. En hoe kut voel je je dan… Écht heel kut! Het besef dat je broer er niet meer is komt voor mij nog niet echt binnen. Ik krijg elke dag app’jes van super lieve vrienden die vragen ‘hoe gaat het nu met je?’ en eigenlijk zeg ik bijna altijd wel goed. Ik ben niet iemand die heel de tijd moet huilen, of die niks meer kan. Kijk, ik leef wel in een soort waas waardoor er soms dingen langs mij heen gaan die ik niet door heb, maar over het algemeen gaat het gewoon goed.

Behalve op sommige momenten, en dat kunnen er kleine zijn. Zo hebben we al heel veel bossen bloemen gekregen, van heel veel lieve mensen. Maar als je dan ineens een grote bos bloemen bezorgd krijgt van een klasgenoot van je studie dan komt er wel een grote brok in mijn keel. Oke laten we eerlijk zijn, ik heb gejankt.

Zo is er nog een ander moment waarop ik mijn nieuwe telefoon wilde uitproberen en alvast WhatsApp over wilde zetten. Dit ging opzich wel, maar toen was ik dus al mijn gesprekken kwijt. Dus ook heel mijn WhatsApp geschiedenis met mijn overleden broer. Nou, ik moet je zeggen dat op dat moment de tranen in mijn ogen stonden en dat ik wel door de grond kon zakken van verdriet. Ik raakte helemaal in paniek en wist niet meer wat ik moest doen. Gelukkig zat het gesprek nog op mijn oude telefoon dus heb ik alles meteen terug gezet.

Maar het gaat niet altijd goed. Zo had ik een heel mooi artikel geschreven, het eerste artikel wat ik schreef nadat mijn broer was overleden, maar ook het eerste artikel waar mijn broer in voor zou komen. Het was een artikel over de tijd die voor ons stilstaat, maar die voor anderen door gaat. Ik kan de tekst zo weer typen, maar het voelt niet zoals de eerste keer dat ik het schreef. Maar goed, het moment dat ik dus klaar was met de tekst kwam een vriendin binnen en sloeg ik mijn laptop dicht. Zonder het artikel op te slaan. Want ja, dat doet hij meestal vanzelf. Deze keer dus niet dus ik stond al weer met tranen in mijn ogen.

Kleine dingen kunnen mij dus op dit moment maken en vooral breken. Over het algemeen huil ik niet en kan ik ‘makkelijk’ over alles praten. Soms kan ik zelfs om dingen lachen. Maar denk daardoor niet dat het mij niks aanheeft gedaan. Want mijn gevoel is net als mijn broers ziekte: in een gesprek merken mensen niet goed dat je ziek bent of dat je je kut voelt, daardoor lijkt het alsof alles goed gaat. Maar wat mensen niet zien zijn de tranen die vloeien over mijn bed als ik probeer te slapen en de pijn die mijn broer had waardoor hij na een uurtje weg geweest te zijn ook weer twee of drie uur moest liggen om bij te komen.

Niet is wat het lijkt…

Facebook Comments

This post is also available in: enEnglish