[:nl]

klas
Bron: FHJ (Mark Mol)

Vandaag, 20 mei, is het precies een maand geleden dat ik afscheid heb moeten nemen van mijn grote broer. Een maand die heel cliché gezegd is voorbij gevlogen door alles waar je in mee gaat. Ondertussen probeer ik naar school te gaan en mijn ding te doen. Dat gaat mij best wel goed af al zeg ik het zelf. Want zelfs drie dagen geleden, nog geen maand na de crematie, stond ik al voor de klas mijn verhaal te doen.

Het is me toch wat. Iemand verliezen die zo’n groot netwerk heeft en die iedereen kende. De teller van de kaarten die we binnen hebben gekregen is nu al boven de 170 gestegen. Dat geeft toch maar weer eens aan hoe geliefd mijn broer was/is en hoeveel mensen hem zullen missen. In mijn vorige artikelen beschreef ik wel eens dat het allemaal zo surrealistisch is, het niet is zoals het lijkt en dat het besef kwam dat mijn broer echt is overleden. Nu is het allemaal een beetje gezakt, huil ik nog heel soms en krijg ik een groot gevoel van gemis. Maar het harde is er op dit moment voor mij af.

Dat kwam ook goed uit want voor mijn opleiding moest ik een presentatie van 10 minuten houden. Ik wist dit al bijna een maand en ik kon maar niet bedenken wat ik wilde gaan doen. Want dat die presentatie gehouden zou worden dat was wel zeker. Alleen het onderwerp nog niet.

Toen kwam bij mij het kantelpunt dat ik besloot om over mijn broer te gaan praten. Ik wist alleen nog niet precies hoe en of ik het wel zou aankunnen. Maar ik wilde het wel. En dat heb ik dan ook gedaan op 17 mei. Ik heb algemene informatie gevonden over melanomen, cijfers van aantal patiënten. Zo is het aantal patiënten in 15 jaar meer dan verdubbeld. Van 2500 mensen in 2000 naar 5750 mensen in 2015. Dat is dus geen kattenpis.

Daarna begon mijn verhaal over mijn broer. Dit zou mij moeten lukken maar toen ik begon te praten kreeg ik een brok in mijn keel en kon ik even niet meer verder. Ik voelde mij zo kut op dat moment en ik kon de kracht niet vinden om mij te herpakken. Na een paar keer diep in en uit ademen deed ik weer een poging en sprak verder met een half gebroken stem. Ik heb de presentatie uiteindelijk helemaal kunnen afmaken en heb gelukkig zelf niet meer hoeven te huilen. Mijn klasgenootjes en docent daarentegen wel dus volgens mij was mijn verhaal wel binnen gekomen.

Normaal heeft een blog artikel van mij wel iets meer diepgang of een beter verhaal. Dat is dit deze keer niet maar ik moest het toch even delen.[:en]

klas
Bron: FHJ (Mark Mol)

Today, on May 20, it is exactly a month since I had to say goodbye to my big brother. A month has flown by very fast. Meanwhile I try to go to school and do my things. That’s a big step for me. Because even three days ago, less than a month after the cremation, I stood in front of the class to tell my brothers story.

Lose someone who has such a large network and who knew everyone. The counter of the cards that we have gotten is already above the 170. That is for me a proof how beloved my brother is and how many people will miss him. In my previous articles I described that it is all so surreal, it is not as it seems and that the realization came that my brother really died. Now it’s all a little subsided, I still cry sometimes and I get a great sense of loss. But it’s not that bad as it was a month ago.

That also came out well because for my study I had a presentation of 10 minutes. I did know this for almost a month and I couldn’t think of anything I wanted to do. Because that I would be doing this presentation that was for sure. Only I didn’t knew the subject yet.

Then the tipping point came to me that I decided to talk about my brother. I only knew not yet exactly how and whether I would cope. But I wanted it though. And that I have done on May 17th. I started by giving general information about melanomas, digits of number of patients. So is the number of patients more than doubled in The Netherlands in 15 years. Of 2500 people in 2000 to 5750 people in 2015.

Then started my story about my brother. This wouldn’t be easy so when I started talking I got a lump in my throat and I could not go any further. I felt so down at that time and I could not find the strength to pull myself together. After a deep breathe I did another attempt and continued with a half broken voice. I didn’t had to cry the rest of the presentation. On the other hand, my classmates and teacher didn’t. They all stared at me and some of them had tears coming down.

Normally a blog article of mine has more depth or a better story. That is not this time but I had to share it here.[:]

Facebook Comments