surrealistisch
Bron: kaboompics

Surrealistisch, dat is het woord wat ik sinds een paar dagen heel veel naar vrienden stuur wanneer ze vragen hoe het met mij gaat. Want ik heb de laatste dagen het idee dat ik in een slechte droom zit waar ik niet uit kom. Of juist het idee dat mijn broer helemaal niet dood is en dadelijk door de deur kan lopen en roepen “Hallo, het was een grote grap.” Maar dat is niet zo, het voelt surrealistisch maar het is wel realiteit.

Ik ben vaak blij met een vakantie, maar deze meivakantie komt toch wel als geroepen. Ik ben me toch een partij moe! Niet te zuinig. Ik ben wel vaak fysiek moe, maar mentaal moet is toch ook weer een vak apart. Want voor wie niet weet hoe het is om mentaal moe te zijn: het voelt net alsof je van negen tot vijf naar een college hebt moeten luisteren en misschien een half uurtje pauze hebt gehad. Geen pretje dus.

Je denkt heel de dag door aan van alles en nog wat. Maar er blijft eigenlijk niks hangen. Veel mensen kan ik ook niet spreken want daar wordt ik heel erg moe van. Nee, niet omdat de mensen slaapwekkend zijn maar omdat het zoveel prikkels geeft die heel veel energie kost. Daardoor is het op dit soort momenten ook helemaal niet zo fijn om in een dorp te wonen.

Leven in een dorp

Want een dorp kan steun geven maar kan ook heel moeilijk zijn. Vooral in tijden dat iemand ziek is of net is overleden. Een rondje maken met de hond of een boodschapje doen is niet meer zo van zelf sprekend. Want in je achterhoofd weet je dat je mensen tegenkomt die willen condoleren of toch even met je willen praten over de twee en een half jaar waar je in hebt gezeten. Ik waardeer het heel erg dat mensen naar mij toe komen om het er even over te hebben of om steun te betuigen. Ik sta het ook toe wanneer ik in het openbaar loop en ik keur het ook helemaal niet af, maar ik vind het wel heel erg belangrijk dat mensen ook de andere kant van de wereld kunnen zien en misschien kunnen beseffen dat het soms heel erg zwaar kan zijn.

Surrealistisch als een spook rondlopen

Ik ben daarom de meeste tijd binnen te vinden. Dan loop ik als een spook door het huis. Alles voelt op dit moment surrealistisch aan. De wereld blijft ronddraaien maar mijn leven staat op dit moment stil. Er spookt een hoop door mijn hoofd op dit moment: is mijn broer wel echt dood, hoe moet ik nu verder leven, hoe moet ik mij gedragen, over zeven jaar ben ik even oud als mijn oudste broer en is het normaal dat ik nog steeds heel graag naar Amerika wil. Veel mensen zullen deze vragen makkelijk kunnen beantwoorden maar voor mij ligt het nu allemaal zo dubbel. Want mijn broer zou willen dat ik gewoon door blijf gaan, maar wat houdt ‘gewoon door blijven gaan’ in als je niet eens meer weet wat ‘gewoon’ is?

Heb je je al aangemeld voor de maandelijkse nieuwsbrief?

Facebook Comments

This post is also available in: enEnglish